Scootmobiel training

Rijsimulator voor scooters

Binnen de revalidatie maakt scootmobieltraining onderdeel uit van het behandelprogramma van een patiënt. Training vindt plaats door een ergotherapeut. Deze training geschiedt veelal één op één waardoor het revalidatieproces zeer arbeidsintensief en belastend voor de therapeut is. Vanuit een behandelperspectief is een intensief, afwisselend en veilig trainingsprogramma gewenst. Gemiddeld wordt er gedurende 10 weken (1 uur per week) getraind met een uitloop tot 17 weken. Het standaard trainingstraject bestaat uit technische vaardigheden en verkeersvaardigheden met als doel de gebruiker veilig en zelfstandig te laten deelnemen aan het maatschappelijk leven. Of 'niet-revalidatie' patiënten die een scootmobiel verstrekt krijgen via de gemeente scootmobieltraining krijgen hangt sterk af van het beleid dat de gemeente heeft op dat gebied. In bepaalde gemeenten worden externe partijen ingeschakeld om trainingen te verzorgen. In andere gemeenten krijgen patiënten een scootmobiel verstrekt zonder enige voorbereiding. Berichten dat er (mede hierdoor) af en toe wat mis gaat met een scootmobiel halen helaas regelmatig te krant.

Centraal in dit voorstel staat het idee dat Virtual Reality (VR) een zinvolle bijdrage kan leveren bij het trainen en evalueren van het rijden met een scootmobiel. Scootmobielen zijn bedoeld voor mensen die moeite hebben om lange afstanden te lopen. Op basis van de WMO kan een persoon in aanmerking komen voor een scootmobiel. De gemeente is verantwoordelijk voor de uitvoering van deze wet. De verspreiding geschiedt veelal door de leveranciers al dan niet in samenwerking met revalidatie en verzorgingsinstellingen. Om de gebruiker voor te bereiden op alledaagse situaties en situaties binnen het verkeer is het wenselijk dat de gebruiker wordt getraind in het rijden op een scootmobiel.

Het inzetten van Virtual Reality bij de training van de motorische en cognitieve vaardigheden van het scootmobiel rijden heeft een aantal potentiële voordelen:

• de mogelijkheid tot verhoging van de intensiteit van de behandeling waardoor gebruikers sneller zelfstandig kunnen rijden;
• de mogelijkheid verschillende verkeerssituaties te simuleren, waardoor de gebruiker beter wordt voorbereid op gevaarlijke situaties, zonder dat de veiligheid voor de gebruiker in het gedrang komt;
• de mogelijkheid tot de ontwikkeling van objectiveerbare parameters waarmee de scootmobielrijden kan worden geëvalueerd;
• fysieke ontlasting van de therapeut;
• vermindering van de afhankelijkheid van de gebruiker t.o.v. de therapeut;
• kwalitatief beter resultaat resulterend in optimaal gebruik van de scootmobiel en daarmee een beter kwaliteit van leven;
• arbeidsbesparing en kostenbesparing.

Samenvattend kan gesteld worden dat de scootmobielsimulator een welkome aanvulling is op het leren rijden met een scootmobiel enerzijds en anderzijds om de assessment van de rijvaardigheid te kunnen objectiveren. Voorwaarde voor implementatie in de huidige praktijk is de ontwikkeling van goede trainingsprotocollen en een hierop afgestemde virtuele omgeving enerzijds, zodat de doelmatigheid van dit soort technologieën onderzocht kan worden en het bewerkstelligen van wet en regelgeving rondom dit thema.

Field lab partner in de lead: Roessingh Research and Development